Parafia Nasielsk

Patron parafii i kościoła

św WojciechŚwięty Wojciech – jeden z głównych patronów Polski, którego 1000 lecie męczeńskiej śmierci minęło w 1997 roku przyniósł w naszej ojczyźnie i Europie okazje do wielu refleksji. Jednocześnie w tymże roku wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II w Polsce i zjazd prezydentów krajów, z którymi było związane życie i misyjna działalność św. Wojciecha, zwróciła uwagę całej opinii publicznej na rolę narodu polskiego w dziejach Europy.

Narodziny – 950 955 956
Brak jest jednomyślności i całkowitej zgody wśród badaczy dziejów Średniowiecza co do daty urodzin św. Wojciecha, stąd też w biografiach Świętego przyjmowana jest ona różnorodnie. Byt synem Sławnika, pana na Libicach (pod Pragą) w Czechach. Według przekazów źródłowych „młody Wojciech otrzymał wychowanie wyłącznie rycerskie i światowe". W młodości jednak „choroba skaziła jego niezwykłą urodę, podkopała siły i wzbudziła obawę o jego życie". Chcąc ratować chłopca, rodzice „ofiarowali go Najświętszej Pannie, a powróciwszy do zdrowia Wojciech sam przyrzeka spełnić ten ślub".

Lata nauki - Magdeburg 972-981
Prawdopodobnie w roku 972 lub 973 udaje się młody Wojciech do Magdeburga, do szkoły katedralnej, której patronuje św. Maurycy i kształci się pod okiem mnicha benedyktyńskiego — Oktryka.
Kierujący wówczas magdeburską stolicą metropolitalną arcybiskup Albert, „znający szlachetne pochodzenie chłopca i słysząc o jego wielkich postępach w nauce, okazuje Wojciechowi wielką przychylność i prawie ojcowską miłość".

Kapłaństwo – 981
W roku 981 arcybiskup Albert, udzielając diakonowi Wojciechowi święceń kapłańskich nadaje Mu swoje imię — Adalbert.

Ingres biskupi - Praga - 982-988;
Po dziewięciu latach spędzonych w Magdeburgu Wojciech powraca do Pragi, gdzie po śmierci pierwszego biskupa praskiego Dytmara, w roku 982, na prośbę Bolesława 11 czeskiego mianowany zostaje przez cesarza Ottona II biskupem praskim. Uroczystość nadania godności biskupiej odbywa się w Weronie. Po zakończeniu uroczystości kanonicznych Wojciech wraz z inwestyturą odbiera z rąk cesarza pastorał biskupi. Przejęty poczuciem swych obowiązków młody duszpasterz „rozpoczyna zaprowadzać wśród duchowieństwa czeskiego ścisłą dyscyplinę Kościoła rzymskiego, a wśród ludu czeskiego wykorzenia zabobony i praktyki barbarzyńskie". Jednak wprowadzone już reformy oraz te, które zamierza wprowadzić, wzbudzają przeciw niemu powszechną nienawiść. Wiara narodu czeskiego jest jeszcze zbyt słaba.

Lata rozmyślań - Monte Cassino, Rzym. 988-992
Niezadowolony z wyników swej pracy duszpasterskiej w roku 988 opuszcza diecezję praską i udaje się do Rymu. Podejmuje tu decyzję pieszej pielgrzymki do Jerozolimy. Opuszcza więc Stolicę Apostolską, kierując swoje kroki ku Ziemi Świętej. Trasa pielgrzymki wiedzie przez Monte Cassino. Wstąpiwszy w gościnne progi mnichów benedyktyńskich, „daje się przekonać ich radzie, iż zbawienia duszy nie znajduje się w pielgrzymkach, lecz — według słów psalmisty — w pobożności skruszonego serca".
Przez kolejne lata przebywa w Rzymie. Za zgodą papieża Jana XV wstępuje do klasztoru benedyktynów na Awentynie. W Wielką Sobotę roku 990 składa śluby zakonne.

Powrót do Pragi - 992-995
Gdy biskup Wojciech przebywa w Rzymie, arcybiskup Moguncji i książę Bolesław II nieustannie przynaglają go do powrotu do Czech. W końcu roku 992 papież poleca Mu opuścić awentyński klasztor św. Bonifacego i Aleksego i powrócić do swej praskiej diecezji.
Powtórny ingres ma miejsce w 992 roku. Ponownie podjęta praca duszpasterska w Pradze nie układa się Wojciechowi pomyślnie. Popada w konflikt z księciem i możnowładcami. którzy są przeciwni jego rygorystycznym zasadom kanonicznym. W roku 995 opuszcza więc ostatecznie Pragę.
Ważniejsze dokonania tego okresu, które zostają zrealizowane przez biskupa Wojciecha to założenie klasztoru w Brzewniowie koło Pragi, budowa świątyń w Czechach oraz wysłanie czeskich misjonarzy na Węgry.

Lata samotności - 995-996
Lata 995-996 są latami samotności Wojciecha. Skąpe informacje zawarte w relacjach Brunona z Kwerfurtu, misjonarza, który podjął i kontynuował po Wojciechu misję nawracania Prusów w latach 1008-1009 sugerują, iż w latach 995-996 Wojciech prowadził pracę misyjną na Węgrzech, „składając przy tym niemałe dowody odwagi, męskiej wytrwałości i gorącej a niezłomnej wiary".
Według innych źródeł ponownie udał się do Rzymu, następnie pielgrzymował do świętych miejsc związanych z życiem św. Marcina, św. Benedykta i św. Dionizego.

Okres polski - Gniezno 996-997
Zimą 996-997 biskup Wojciech za zgodą cesarza Ottona III przybywa do Polski z myślą o podjęciu pracy misyjnej wśród Wieletów. Jednak ówczesny władca polski — książę Bolesław Chrobry decyduje się skierować Wojciecha do Prusów, zamieszkujących tereny nad Morzem Bałtyckim.

Misja - Wiosna 997
Wyprawa misyjna, wyruszająca do Prus, oprócz Wojciecha składa się z jego brata Gaudentego (Radzima), mnicha benedyktyna Bogusza oraz 30 zbrojnych wojów mających chronić duchownych.
Trasa misji wiedzie z, Gniezna w kierunku Gdańska. Jest wiosna 997 roku. W Gdańsku, przez kilka dni. Wojciech prowadzi katechezę oraz chrzci lud. Około potowy kwietnia wypływa łodzią z Gdańska i kieruje się na teren Prus. Po zejściu na ląd odprawił załogę łodzi i tylko z dwoma towarzyszami, Radzimem i Boguszem, udaje się do grodu Truso, oznajmiając zebranym mieszkańcom. skąd pochodzi i w jakim celu przybywa. Spotyka się tu z niechęcią ze strony miejscowej ludności. Prusowie odprawiają misjonarzy na stronę polską, ostrzegając, aby nie wracali. Jednak po upływie pięciu dni biskup Wojciech decyduje się ponowić wyprawę.

Śmierć - 23 kwietnia 997
23 kwietnia duchowni znajdują się niedaleko grodu zwanego Cholinem. nad rzeką Dzierzgoń. Odpoczywających napada oddział Prusów.
Biskup Wojciech zostaje przebity siedmioma włóczniami, odcięto mu głowa, ciało zaś wrzucono do rzeki. Puszczeni wolno Gaudenty i Bogusz powracają do Bolesława i zdają księciu relację ze zdarzeń. Chrobry decyduje się wykupić ciało Męczennika na wagę złota.

Kanonizacja – 999
W roku 999 papież Sylwester II dokonuje kanonizacji Wojciecha, czyniąc go jednocześnie patronem nowo utworzonej metropolii gnieźnieńskiej. Relikwie św. Wojciecha spoczęły najpierw w Trzemesznie (w założonym prawdopodobnie przez niego klasztorze benedyktyńskim), później w katedrze gnieźnieńskiej.